portal informacyjny dla pacjentów i specjalistów
portal informacyjny dla pacjentów i specjalistów
What is dissociation and what is psychosis? A conceptual and symptom-based analysis
Andrew Moskovitz online
piątek, 1 grudnia 2017
Bezpłatne webinarium, w którym prof. Andrew Moskovitz będzie mówił o związkach i różnicach dotyczących symptomatologii charakteryzującej zaburzenia dysocjacyjne i psychotyczne. Wykład będzie prowadzony w języku angielskim.
Rejestracja: tutaj
Prowadząca: Suzette Boon, PhD
Warsztat zaplanowany jest na dwa dni (piątek i sobota). Prowadzony jest w języku angielskim (bez tłumaczenia na język polski). Znajomość teorii strukturalnej dysocjacji oraz podstaw diagnozowania zaburzeń dysocjacyjnych może być pomocna w pełnym skorzystaniu ze szkolenia.
Obecny warsztat będzie rozwijał kwestie poruszone w poprzednim spotkaniu (2016 rok), poprzez podjęcie problematycznych kwestii pojawiających się w fazie I leczenia oraz kwestii związanych z fazą 2 terapii.
Dzień 1
Leczenie „trudnego” pacjenta z zaburzeniem dysocjacyjnym: kontynuacja leczenia w fazie 1
Każdy terapeuta napotkał „trudnego pacjenta” który wywołuje poczucie winy, wściekłości, poniżenia, bezradności i niekompetencji oraz który wydaje się stawiać opór niemal każdemu wysiłkowi zmierzającemu do poprawy. Wobec masywnego oporu terapeuta może uwikłać się w relację z pacjentem lub też zdystansować od niego. „Trudny pacjent” może być rozumiany jako przejawiający problemy w kilku powiązanych obszarach:
1. Przewlekłe obrony przed spodziewanym zagrożeniem w relacji ((krytyką, odrzuceniem, opuszczeniem, pochłonięciem lub kontrolą)
2. Przewlekłe obrony przed wewnętrznym doświadczeniem (afektem, przekonaniami, odczuciami fizycznymi, pragnieniami, potrzebami)
3. Trudności w samoregulacji
Dodatkowym problemem może być bieżące nadużycie, które dodatkowo komplikuje terapię. Interwencje ukierunkowane są przede wszystkim na terapeutę, który musi nauczyć się empatycznie rozumieć zachowanie pacjenta i reagować refleksją, a nie działaniem. Szeroko zostaną omówione strategie postepowania dla terapeuty oraz dla pacjenta. W pierwszym dniu skupimy się na chronicznych obronach i zachowaniach podważających terapię. Uczestnicy będą mogli poznać te zagadnienia w oparciu o dyskusję przypadków oraz odgrywanie scen z pacjentami.
Dzień 2
Faza 2 – leczenie traumatycznych wspomnień u pacjentów ze złożonymi zaburzeniami dysocjacyjnymi
W fazie drugiej uwaga zwraca się przede wszystkim na pracę ze wspomnieniami traumatycznych wspomnień. Efektywna praca w tej fazie polega na przypominaniu sobie, tolerowaniu, przetwarzaniu oraz integrowaniu przytłaczających wydarzeń z przeszłości. Warsztat zacznie się prezentacją listy pozwalającej ocenić, czy pacjent jest gotowy na przejście z fazy pierwszej do drugiej. A jeśli pacjent jest gotowy – od czego zacząć? Jak zaplanować sesje? Które części dysocjacyjne mają w nich uczestniczyć? Co jest potrzebne, aby zachować bezpieczeństwo podczas tego rodzaju pracy? Jak pacjenci mogą skontenerować intensywne emocje, kiedy praca staje się zbyt intensywna? Skąd wiemy, że wspomnienie jest wystarczająco zintegrowane. Szczególna uwaga zostanie poświęcona „technice prowadzonej syntezy” opracowanej przez twórców teorii strukturalnej dysocjacji.
Zainteresowani udziałem w warsztacie proszeni są o wypełnienie zgłoszenia: REJESTRACJA
O prowadzącej:
Suzette Boon jest psychologiem klinicznym, psychoterapeutką i superwizorką. Jej doświadczenie szkoleniowe wywodzi się z terapii systemowej i poznawczo-behawioralnej, jednak przez wiele lat korzystała we własnym szkoleniu z superwizji w nurcie psychodynamicznym. Ma bogate doświadczenie kliniczne w lecznictwie psychiatrycznym, zarówno szpitalnym, jak i ambulatoryjnym. Od końca lat ’80 zajmuje się diagnozą i leczeniem pacjentów z wczesnym doświadczeniem traumy, w szczególności pacjentów ze złożonymi zaburzeniami dysocjacyjnymi. Od wielu lat prowadzi szkolenia dotyczące rozpoznawania i leczenia zaburzeń dysocjacyjnych na całym świecie.
W ostatnich latach przygotowała we współpracy z Kathy Steele i Onno van der Hart podręcznik do pracy dla pacjentów z takimi zaburzeniami. W tym roku (styczeń 2017) ukazał się również podręcznik przeznaczony dla terapeutów pracujących z pacjentami z zaburzeniami dysocjacyjnymi. Suzette Boon jest współautorką ustrukturyzowanego wywiadu diagnostycznego dla zaburzeń dysocjacyjnych TADS-I, który dostępny jest również w polskiej wersji.
Rzadko można spotkać wykładowcę, który potrafiłby w równie klarowny i zrozumiały sposób przekazać niezwykle złożone kwestie, nawiązując przy tym bezpośredni kontakt ze słuchaczami. Proponowany warsztat łączy niezwykle bogate doświadczenie kliniczne z precyzją myślenia diagnostycznego, unikając przy tym nadmiernych uproszczeń.
Informacja o kosztach:
Koszt uczestnictwa w warsztacie wynosi 600 zł , dla członków European Society for Trauma & Dissociation (jak w prosty sposób zostać członkiem ESTD? ) 400 zł. Opłata obejmuje uczestnictwo w warsztacie, materiały używane w czasie warsztatu, catering w trakcie przerw kawowych.
Opłatę za seminarium proszę wpłacać na konto nr: 17 1750 0009 0000 0000 1095 1089 w Reiffeisen Bank Polska S.A., którego właścicielem jest Uniwersytet SWPS, ul. Chodakowska 19/31, 03-815 Warszawa.
W tytule przelewu proszę wpisać: „warsztat Boon, <Imię i nazwisko uczestnika>”
Zasady dotyczące rejestracji i rezygnacji z uczestnictwa:
Ostateczna rezerwacja udziału w konferencji gwarantowana jest po dokonaniu opłaty. Ilość miejsc jest ograniczona. Rezygnacja z udziału i całkowity zwrot kosztów są możliwe do 15 grudnia, po tym terminie ewentualna rezygnacja wiąże się z możliwością zwrotu połowy wniesionej opłaty za warsztat.
Miejsce:
Miejscem spotkania będzie Uniwersytet SWPS, Wydział Zamiejscowy w Katowicach, ul. Techników 9.
Kontakt:
Dr n. hum Igor Pietkiewicz, ipietkiewicz@swps.edu.pl
Organizator:
Uniwersytet SWPS, WZ Katowice
Patronat:
17.11.2017 i 1.12.2017, w godzinach 15.00 – 20.00
Centrum Badań nad Traumą i Dysocjacją
Uniwersytet SWPS w Katowicach
Wczesna i przewlekła trauma związana z zaniedbaniem, nadużyciem fizycznym, seksualnym lub emocjonalnym, może skutkować poważnymi objawami psychiatrycznymi. Chociaż tego typu doświadczeniom poświęca się coraz więcej uwagi, to rozpoznawanie objawów posttraumatycznych, w szczególności dysocjacji, nadal wydaje się niewystarczające. Pacjenci z historią traumy zgłaszają się do specjalistów zdrowia psychicznego z różnymi dolegliwościami i problemami, ale rzadko wiążą je z wydarzeniami urazowymi, unikają wspomnień związanych z traumą i niechętnie o niej mówią. Z tego względu umiejętność postawienia właściwej diagnozy jest bardzo ważna. W nabyciu tej umiejętności praktycznej pomocne będzie zaznajomienie się z teorią dysocjacji strukturalnej, której podstawy przedstawione zostaną na seminarium wprowadzającym do zaburzeń dysocjacyjnych 13 października.
W czasie dwóch pięciogodzinnych spotkań warsztatowych przedstawimy korzystanie z ustrukturyzowanego wywiadu TADS-I (Trauma and Dissociation Symptoms – Interview), który pozwala na ustalenie w sposób rzetelny rozpoznania zaburzeń dysocjacyjnych. W pierwszej części warsztatu zaprezentowane zostaną poszczególne części wywiadu w oparciu o przykłady kliniczne pozwalające różnicować zaburzenia dysocjacyjne od niedysocjacyjnych. Przedstawimy możliwe odpowiedzi pacjentów na poszczególne pytania wywiadu oraz wskażemy, w jaki sposób uściślać uzyskiwane odpowiedzi, aby ostatecznie zmierzać do postawienia właściwego rozpoznania.
Formularz rejestracyjny: REJESTRACJA
Prowadzący:
Dr n. med. Radosław Tomalski – psychiatra, certyfikowany psychoterapeuta i superwizor SNP PTP, ordynator Dziennego Odziału Psychiatrycznego w CZP Feniks w Sosnowcu. Czytaj więcej: http://superwizja.slask.pl/rtomalski
Dr n hum. Igor Pietkiewicz – certyfikowany psychoterapeuta i superwizor SNP PTP, adiunkt katowickiego wydziału Uniwersytetu SWPS, kierownik Centrum Badań nad Traumą i Dysocjacją. Czytaj więcej: http://superwizja.slask.pl/ipietkiewicz
Informacja o kosztach:
Koszt uczestnictwa w warsztatach wynosi 200 zł. Opłata obejmuje uczestnictwo, materiały używane w czasie warsztatu, catering w trakcie przerw kawowych.
Opłatę za seminarium proszę wpłacać na konto nr: 17 1750 0009 0000 0000 1095 1089 w Reiffeisen Bank Polska S.A., którego właścicielem jest Uniwersytet SWPS, ul. Chodakowska 19/31, 03-815 Warszawa.
W tytule przelewu proszę wpisać: warsztat TADS, Imię i nazwisko uczestnika
Zasady dotyczące rejestracji i rezygnacji z uczestnictwa:
Ostateczna rezerwacja udziału w seminarium gwarantowana jest po dokonaniu rejestracji i opłaty do 27 października 2017 r. Ilość miejsc jest ograniczona. Rezygnacja z udziału i całkowity zwrot kosztów są możliwe do 3 listopada 2017. Po tym terminie rezygnacja wiąże się z utratą opłaty za uczestnictwo w seminarium.
Data i miejsce: 17 listopada 2017 i 1 grudnia 2017, 15.00 – 20.00
Uniwersytet SWPS, WZ Katowice, Techników 9, sala 111 (I piętro)
Kontakt: Dr n.hum Igor Pietkiewicz, ipietkiewicz@swps.edu.pl
Organizatorzy:
W trakcie lipcowej konferencji EMDR w Barcelonie, bardzo ciekawe wystąpienie miał Martin Teicher, który jest wykładowcą psychiatrii na Uniwersytecie Harvarda w Stanach Zjednoczonych i od 1988 roku kieruje programem badawczym z biopsychiatrii rozwojowej (Developmental Biopsychiatry Research Program) w McLean Hospital. Dr Teicher przedstawił wpływ różnego typu doświadczeń urazowych na rozwijający się mózg, jego struktury i funkcje.
W swoim wystąpieniu wskazywał na to, że jeżeli we wczesnym życiu występują wydarzenia urazowe, to cały układ regulujący reakcje na stres jest nadaktywny w późniejszym życiu. Dochodzi również do zmian epigeneteycznych poprzez modyfikacje białek histonowych i metylację DNA w określonych regionach. Poddanie rozwijającego się mózgu wpływowi hormonów stresu zmienia ekspresję genów, mielinizację, morfologię neuronów, neurogenezę i tworzenie synaps. Efekt ten jest wzmacniany poprzez zaburzenia snu i mediatory stanu zapalnego w ośrodkowym układzie nerwowym. Doświadczenia urazowe w dzieciństwie związane są ze zwiększoną aktywnością cytokin zapalnych w OUN w wieku dorosłym i ze skróceniem czasu życia.
Do rejonów mózgu podatnych szczególnie na doświadczenia urazowe w dzieciństwie należą: ciało modzelowate, ciała migdałowate, hipokampy, kora czuciowa, przedczołowa, zakręt obręczy.
Niekorzystny wpływ doświadczeń urazowych na mózg wiąże się z określonymi okresami wrażliwości. Na przykład, przemoc werbalna ze strony rodziców ma wpływ na rozwój ciała modzelowatego u dziewczynek między 14 a 16 rokiem życia, a u chłopców między 8 a 10 rokiem życia. Według przeprowadzonych badań, objawy dysocjacyjne były przede wszystkim związane z ciężkością urazu, a nie z określonym jego rodzajem.
Zmiany w rozwoju danej struktury OUN niekoniecznie przekładają się na zakłócenie jej funkcji. U niektórych dochodzi do skompensowania zaburzeń strukturalnych. Mimo to, nadal są one wykrywalne w badaniach obrazowych. Określone zmiany strukturalne są charakterystyczne NIE dla określonych zaburzeń psychicznych, a dla określonych doświadczeń urazowych, mających miejsce w czasowym oknie podatności. Oznacza to, że osoby z takim samym rozpoznaniem, na przykład depresji, które doświadczyły nadużycia, różnią się struktura OUN w porównaniu do osób z tym samym rozpoznaniem, które nie doświadczyły nadużyć.
W trakcie swojego wystąpienia (zob. abstrakt) na odbywającej się w Barcelonie na początku lipca 2017 r. konferencji EMDR, Dolores Mosquera przedstawiła kontrowersje dotyczące fazy stabilizacji w leczeniu złożonego PTSD (Complex PTSD, C-PTSD). Chociaż obecnie w żadnej klasyfikacji psychiatrycznej taka jednostka nozologiczna nie jest uwzględniona, osoby zajmujące się leczeniem zaburzeń związanych z traumą posługują się powszechnie tym rozpoznaniem i prawdopodobnie zostanie ono też uwzględnione w kolejnej wersji klasyfikacji WHO (ICD-11).
Uznawanym przez większość terapeutów standardem leczenia C-PTSD jest prowadzenie terapii w sposób fazowy, gdzie faza pierwsza służy uzyskaniu stabilizacji objawów, aby w drugiej fazie można było przepracowywać traumatyczne wspomnienia, unikając dalszej destabilizacji związanej z reaktywacją traumy. W ostatnich latach toczy się jednak dyskusja, czy faza stabilizacji jest konieczna i czy być można u niektórych pacjentów przyspieszyć moment przepracowania traumatycznych wspomnień. Wystąpienie psycholożki i psychoterapeutki Dolores Mosquera odnosiło się do tej kontrowersji. Autorka ma duże doświadczenie w obszarze leczenia zaburzeń osobowości, zaburzeń dysocjacyjnych, PTSD i C-PTSD, w szczególności z zastosowaniem metody EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). Z jednej strony zwracała uwagę, że zbyt długa praca przygotowawcza w przypadku niektórych pacjentów może budzić wątpliwości natury etycznej, jeśli jest postrzegana jako niepotrzebna. Z drugiej strony, Mosquera zwracała uwagę na fakt, że EMDR może spowodować ujawnienie u niektórych pacjentów skompensowanego zaburzenia dysocjacyjnego lub też doprowadzić do poważnej dekompensacji rozpoznanego już zaburzenia. Autorka przedstawiała też możliwości wykorzystywania EMDR w fazie stabilizacji, a nie tylko jako metodę przepracowywania traumatycznych wspomnień. Podkreśla, że brak jest badań naukowych porównujących leczenie osób, u których zastosowano fazę stabilizacji i tych, u których pominięto ten etap.
Ustalenie kiedy pacjent jest gotowy do rozpoczęcia drugiej fazy leczenia (przepracowywania traumatycznych wspomnień), opiera się bardziej na klinicznym doświadczeniu. Bierze się pod uwagę czynniki takie jak: zdolność do regulowania emocji (lub korzystania z pomocy terapeuty w tym zakresie), zdolność do utrzymywania podwójnej uwagi (dual attention), zdolność do zauważania wrażeń cielesnych i tolerowania ich, ko-świadomość (między częściami dysocjacyjnymi w zaburzeniach dysocjacyjnych), posiadanie zewnętrznych źródeł wsparcia poza terapią.
Dolores Mosquera is a psychologist and psychotherapist. She is the director of the Institute for the Study of Trauma and Personality Disorders (INTRA-TP) in A Coruña, Spain, a private institution where she has worked with EMDR therapy for many years on cases related to severe traumatization. She is an EMDR Europe Consultant and Facilitator. She has extensive teaching experience, leading seminars, workshops, and lectures nationally and internationally. She has published many books and articles on personality disorders, complex trauma, and dissociation, and is a recognized expert in this field. She collaborates with the Programa de Atención Psicolóxica a Mulleres que sufren Violencia de Xénero (PAPMVX, Galician acronym for Psychological Counseling Program for Women Victims of Domestic Violence), Abramos o Círculo: Programa de atención psicolóxica a hombres con conductas violentas (Let’s Open the Circle: Psychological Counseling Program for Males with Violent Behavior), and the Red Nacional de Psicólogos para la Atención a Víctimas del Terrorismo (National Psychologist Network for the Assistance of Victims of Terrorism). She has published numerous books, available at Amazon.
EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) jest metodą terapeutyczną rozwiniętą przez Francine Shapiro w 1987 roku i rozwijaną intensywnie w kolejnych latach. Opiera się na założeniu, że nieprawidłowo przechowywane wspomnienia stanowią podstawę do rozwoju psychopatologii. Przetworzenie tych wspomnień (AIP, Adaptive Information Processing), pozwala na zintegrowanie ich z istniejącymi sieciami pamięci i na rozwijanie się bardziej adaptacyjnych sposobów myślenia, przeżywania oraz działania. Mechanizm działania i terapeutyczne znaczenie ruchów gałek ocznych nie został jednak do tej pory potwierdzony naukowo (nadal na ten temat toczy się dyskusja).
EMDR to terapia wykorzystująca stymulację obu półkul mózgowych (BLS, bilateral stimmulation) za pomocą ruchu gałek ocznych albo odpowiednich bodźców dotykowych lub dźwiękowych. Stosowano ją głównie do leczenia traumy, chociaż rośnie ilość doświadczeń w wykorzystywaniu tej metody także w innych zaburzeniach, np. w psychozie lub zaburzeniach osobowości. Niektórzy klinicyści wskazują jednak na konieczność zachowania ostrożności w stosowaniu tej metody – szczególnie w przypadku osób z ukrytymi (niezdiagnozowanymi) zaburzeniami dysocjacyjnymi, u których przedwczesna reaktywacja przytłaczających doświadczeń traumatycznych, bez odpowiedniego przygotowania pacjenta i uzyskania przez niego stabilizacji, może skutkować nagłym pogorszeniem stanu zdrowia.
Więcej informacji: EMDR
W Polsce funkcjonuje Polskie Towarzystwo Terapii EMDR, które dokonuje akredytacji szkoleń w tej metodzie zgodnie z wytycznymi Towarzystwa Europejskiego.
13 października 2017, 16.00 – 20.00
Centrum Badań nad Traumą i Dysocjacją
Uniwersytet SWPS w Katowicach
Wczesna i przewlekła trauma związana z zaniedbaniem, nadużyciem fizycznym, seksualnym lub emocjonalnym, może skutkować poważnymi objawami psychiatrycznymi. Chociaż tego typu doświadczeniom poświęca się coraz więcej uwagi, to rozpoznawanie objawów posttraumatycznych, w szczególności dysocjacji, nadal wydaje się niewystarczające. Pacjenci z historią traumy zgłaszają się do specjalistów zdrowia psychicznego z różnymi dolegliwościami i problemami, ale rzadko wiążą je z wydarzeniami urazowymi, unikają wspomnień związanych z traumą i niechętnie o niej mówią.
W czasie czterogodzinnego seminarium wprowadzającego przedstawimy specyfikę objawów związanych z traumą i zaprezentujemy przykłady objawów dysocjacyjnych z wykorzystaniem materiału wideo. Przedstawimy narzędzia służące do badań przesiewowych i diagnostyki pomocne dla psychologów i psychiatrów. Opowiemy o standardach leczenia i znaczeniu dopasowania formy terapii do diagnozy.
Formularz rejestracyjny: REJESTRACJA
Prowadzący:
Dr n. med. Radosław Tomalski – psychiatra, certyfikowany psychoterapeuta i superwizor SNP PTP, ordynator Dziennego Odziału Psychiatrycznego w CZP Feniks w Sosnowcu. Czytaj więcej: http://superwizja.slask.pl/rtomalski
Dr n hum. Igor Pietkiewicz – certyfikowany psychoterapeuta i superwizor SNP PTP, adiunkt katowickiego wydziału Uniwersytetu SWPS, kierownik Centrum Badań nad Traumą i Dysocjacją. Czytaj więcej: http://superwizja.slask.pl/ipietkiewicz
Informacja o kosztach:
Koszt uczestnictwa w seminarium wynosi 70 zł. Opłata obejmuje uczestnictwo w warsztacie, materiały używane w czasie warsztatu, catering w trakcie przerw kawowych.
Opłatę za seminarium proszę wpłacać na konto nr: 17 1750 0009 0000 0000 1095 1089 w Reiffeisen Bank Polska S.A., którego właścicielem jest Uniwersytet SWPS, ul. Chodakowska 19/31, 03-815 Warszawa.
W tytule przelewu proszę wpisać: seminarium Zaburzenia posttraumatyczne, Imię i nazwisko uczestnika
Zasady dotyczące rejestracji i rezygnacji z uczestnictwa:
Ostateczna rezerwacja udziału w seminarium gwarantowana jest po dokonaniu rejestracji i opłaty do 6 października 2017 r. Ilość miejsc jest ograniczona. Rezygnacja z udziału i całkowity zwrot kosztów są możliwe do 6 października 2017. Po tym terminie rezygnacja wiąże się z utratą opłaty za uczestnictwo w seminarium.
Data i miejsce: 13 października 2017, 16.00 – 20.00
Uniwersytet SWPS, WZ Katowice, Techników 9, sala 111 (I piętro)
Kontakt: Dr n.hum Igor Pietkiewicz, ipietkiewicz@swps.edu.pl
Organizatorzy:
Komentarze na temat wcześniejszych edycji seminarium:
Zjawisko opętania odnosi się do zmian zachowania i poczucia tożsamości, przypisywanych wpływom sił nadprzyrodzonych. Doświadczenia takie wywołują lęk i przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu. Opętani zwykle poszukują pomocy księży, w nadziei, że poddanie się egzorcyzmom przywróci im poczucie kontroli nad ciałem, mową lub umysłem. W Polsce istnieją grupy chrześcijańskie, które oferują indywidualne i zbiorowe praktyki egzorcyzmów. Chociaż opętanie cieszy się zainteresowaniem antropologów, to brakuje badań psychologicznych nad tym zjawiskiem.
Celem projektu NIE jest ustalenie, czy na osobę badaną wpływają lub nie siły nadprzyrodzone w rozumieniu teologicznym, gdyż jest to poza zakresem kompetencji klinicystów. Celem badania jest natomiast szczegółowa analiza zmian zachowania i tożsamości, sposobów radzenia sobie oraz określenie czy omawianym doświadczeniom towarzyszą objawy związane konfliktami psychologicznymi lub traumą.
Więcej informacji na stronie projektu: tutaj
Celem badania jest analiza objawów, które mogą być związane z doświadczeniami urazowymi. Ich rozpoznanie jest bardzo ważne pod kątem diagnozy i dalszego planu leczenia.
Badanie polega na wypełnieniu czterech testów psychologicznych. Wypełnione formularze testowe i ich wyniki można wydrukować oraz przynieść na konsultację z psychologiem lub lekarzem, który przeanalizuje je wspólnie z pacjentem. Profesjonalista może na ich podstawie zalecić dalsze postępowanie, np. stwierdzić, czy wskazana jest pogłębiona diagnostyka w kierunku zaburzeń dysocjacyjnych.
W badaniu można wziąć udział ananimowo i bez rejestracji. Użytkowników zachęca się jednak do założenia swojego profilu, co umożliwi przeglądanie w dowolnym czasie historii swoich badań i drukowanie ich wyników.
Przejdź do badania w serwisie: badaniepsyche.pl