Kontrowersje dotyczące fazy stabilizacji

W trakcie swojego wystąpienia (zob. abstrakt) na odbywającej się w Barcelonie na początku lipca 2017 r. konferencji EMDR, Dolores Mosquera przedstawiła kontrowersje dotyczące fazy stabilizacji w leczeniu złożonego PTSD (Complex PTSD, C-PTSD). Chociaż obecnie w żadnej klasyfikacji psychiatrycznej taka jednostka nozologiczna nie jest uwzględniona, osoby zajmujące się leczeniem zaburzeń związanych z traumą posługują się powszechnie tym rozpoznaniem i prawdopodobnie zostanie ono też uwzględnione w kolejnej wersji klasyfikacji WHO (ICD-11).

Uznawanym przez większość terapeutów standardem leczenia C-PTSD jest prowadzenie terapii w sposób fazowy, gdzie faza pierwsza służy uzyskaniu stabilizacji objawów, aby w drugiej fazie można było przepracowywać traumatyczne wspomnienia, unikając dalszej destabilizacji związanej z reaktywacją traumy. W ostatnich latach toczy się jednak dyskusja, czy faza stabilizacji jest konieczna i czy być można u niektórych pacjentów przyspieszyć moment przepracowania traumatycznych wspomnień. Wystąpienie psycholożki i psychoterapeutki Dolores Mosquera odnosiło się do tej kontrowersji. Autorka ma duże doświadczenie w obszarze leczenia zaburzeń osobowości, zaburzeń dysocjacyjnych, PTSD i C-PTSD, w szczególności z zastosowaniem metody EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). Z jednej strony zwracała uwagę, że zbyt długa praca przygotowawcza w przypadku niektórych pacjentów może budzić wątpliwości natury etycznej, jeśli jest postrzegana jako niepotrzebna. Z drugiej strony, Mosquera zwracała uwagę na fakt, że EMDR może spowodować  ujawnienie u niektórych pacjentów skompensowanego zaburzenia dysocjacyjnego lub też doprowadzić do poważnej dekompensacji rozpoznanego już zaburzenia. Autorka przedstawiała też możliwości wykorzystywania EMDR w fazie stabilizacji, a nie tylko jako metodę przepracowywania traumatycznych wspomnień. Podkreśla, że brak jest badań naukowych porównujących leczenie osób, u których zastosowano fazę stabilizacji i tych, u których pominięto ten etap.

Ustalenie kiedy pacjent jest gotowy do rozpoczęcia drugiej fazy leczenia (przepracowywania traumatycznych wspomnień), opiera się bardziej na klinicznym doświadczeniu. Bierze się pod uwagę czynniki takie jak: zdolność do regulowania emocji (lub korzystania z pomocy terapeuty w tym zakresie), zdolność do utrzymywania podwójnej uwagi (dual attention), zdolność do zauważania wrażeń cielesnych i tolerowania ich, ko-świadomość (między częściami dysocjacyjnymi w zaburzeniach dysocjacyjnych), posiadanie zewnętrznych źródeł wsparcia poza terapią.

 

Dolores Mosquera  is a psychologist and psychotherapist. She is the director of the Institute for the Study of Trauma and Personality Disorders (INTRA-TP) in A Coruña, Spain, a private institution where she has worked with EMDR therapy for many years on cases related to severe traumatization. She is an EMDR Europe Consultant and Facilitator. She has extensive teaching experience, leading seminars, workshops, and lectures nationally and internationally. She has published many books and articles on personality disorders, complex trauma, and dissociation, and is a recognized expert in this field. She collaborates with the Programa de Atención Psicolóxica a Mulleres que sufren Violencia de Xénero (PAPMVX, Galician acronym for Psychological Counseling Program for Women Victims of Domestic Violence), Abramos o Círculo: Programa de atención psicolóxica a hombres con conductas violentas (Let’s Open the Circle: Psychological Counseling Program for Males with Violent Behavior), and the Red Nacional de Psicólogos para la Atención a Víctimas del Terrorismo (National Psychologist Network for the Assistance of Victims of Terrorism). She has published numerous books, available at Amazon.

 

EMDR w leczeniu traumy

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) jest metodą terapeutyczną rozwiniętą przez Francine Shapiro w 1987 roku i rozwijaną intensywnie w kolejnych latach. Opiera się na założeniu, że nieprawidłowo przechowywane wspomnienia stanowią podstawę do rozwoju psychopatologii. Przetworzenie tych wspomnień (AIP, Adaptive Information Processing), pozwala na zintegrowanie ich z istniejącymi sieciami pamięci i na rozwijanie się bardziej adaptacyjnych sposobów myślenia, przeżywania oraz działania. Mechanizm działania i terapeutyczne znaczenie ruchów gałek ocznych nie został jednak do tej pory potwierdzony naukowo (nadal na ten temat toczy się dyskusja).

EMDR to terapia wykorzystująca stymulację obu półkul mózgowych (BLS, bilateral stimmulation) za pomocą ruchu gałek ocznych albo odpowiednich bodźców dotykowych lub dźwiękowych. Stosowano ją głównie do leczenia traumy, chociaż rośnie ilość doświadczeń w wykorzystywaniu tej metody także w innych zaburzeniach, np. w psychozie lub zaburzeniach osobowości.  Niektórzy klinicyści wskazują jednak na konieczność zachowania ostrożności w stosowaniu tej metody – szczególnie w przypadku osób z ukrytymi (niezdiagnozowanymi) zaburzeniami dysocjacyjnymi, u których przedwczesna reaktywacja przytłaczających doświadczeń traumatycznych, bez odpowiedniego przygotowania pacjenta i uzyskania przez niego stabilizacji, może skutkować nagłym pogorszeniem stanu zdrowia. 

Więcej informacji: EMDR

W Polsce funkcjonuje Polskie Towarzystwo Terapii EMDR, które dokonuje akredytacji szkoleń w tej metodzie zgodnie z wytycznymi Towarzystwa Europejskiego. 

 

Rozpoznawanie zaburzeń związanych z traumą

13 października 2017, 16.00 – 20.00
Centrum Badań nad Traumą i Dysocjacją
Uniwersytet SWPS w Katowicach

Wczesna i przewlekła trauma związana z zaniedbaniem, nadużyciem fizycznym, seksualnym lub emocjonalnym, może skutkować poważnymi objawami psychiatrycznymi. Chociaż tego typu doświadczeniom poświęca się coraz więcej uwagi, to rozpoznawanie objawów posttraumatycznych, w szczególności dysocjacji, nadal wydaje się niewystarczające. Pacjenci z historią traumy zgłaszają się do specjalistów zdrowia psychicznego z różnymi dolegliwościami i problemami, ale rzadko wiążą je z wydarzeniami urazowymi, unikają wspomnień związanych z traumą i niechętnie o niej mówią.

W czasie czterogodzinnego seminarium wprowadzającego przedstawimy specyfikę objawów związanych z traumą i  zaprezentujemy przykłady objawów dysocjacyjnych z wykorzystaniem materiału wideo. Przedstawimy narzędzia służące do badań przesiewowych i diagnostyki pomocne dla psychologów i psychiatrów. Opowiemy o standardach leczenia i znaczeniu dopasowania formy terapii do diagnozy.

Formularz rejestracyjny: REJESTRACJA

Prowadzący:
Dr n. med. Radosław Tomalski – psychiatra, certyfikowany psychoterapeuta i superwizor SNP PTP, ordynator Dziennego Odziału Psychiatrycznego w CZP Feniks w Sosnowcu. Czytaj więcej: http://superwizja.slask.pl/rtomalski

Dr n hum. Igor Pietkiewicz – certyfikowany psychoterapeuta i superwizor SNP PTP, adiunkt katowickiego wydziału Uniwersytetu SWPS, kierownik Centrum Badań nad Traumą i Dysocjacją. Czytaj więcej: http://superwizja.slask.pl/ipietkiewicz

Informacja o kosztach:
Koszt uczestnictwa w seminarium wynosi 70 zł. Opłata obejmuje uczestnictwo w warsztacie, materiały używane w czasie warsztatu, catering w trakcie przerw kawowych.

Opłatę za seminarium proszę wpłacać na konto nr: 17 1750 0009 0000 0000 1095 1089 w Reiffeisen Bank Polska S.A., którego właścicielem jest Uniwersytet SWPS, ul. Chodakowska 19/31, 03-815 Warszawa.

W tytule przelewu proszę wpisać: seminarium Zaburzenia posttraumatyczne, Imię i nazwisko uczestnika

Zasady dotyczące rejestracji i rezygnacji z uczestnictwa:
Ostateczna rezerwacja udziału w seminarium gwarantowana jest po dokonaniu rejestracji i opłaty do 6 października 2017 r. Ilość miejsc jest ograniczona. Rezygnacja z udziału i całkowity zwrot kosztów są możliwe do 6 października 2017. Po tym terminie rezygnacja wiąże się z utratą opłaty za uczestnictwo w seminarium.

Data i miejsce: 13 października 2017, 16.00 – 20.00
Uniwersytet SWPS, WZ Katowice, Techników 9, sala 111 (I piętro)

Kontakt: Dr n.hum Igor Pietkiewicz, ipietkiewicz@swps.edu.pl

Organizatorzy:


 

Komentarze na temat wcześniejszych edycji seminarium:

Trans i opętanie

Zjawisko opętania odnosi się do zmian zachowania i poczucia tożsamości, przypisywanych wpływom sił nadprzyrodzonych. Doświadczenia takie wywołują lęk i przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu. Opętani zwykle poszukują pomocy księży, w nadziei, że poddanie się egzorcyzmom przywróci im poczucie kontroli nad ciałem, mową lub umysłem. W Polsce istnieją grupy chrześcijańskie, które oferują indywidualne i zbiorowe praktyki egzorcyzmów. Chociaż opętanie cieszy się zainteresowaniem antropologów, to brakuje badań psychologicznych nad tym zjawiskiem.

Celem projektu NIE jest ustalenie, czy na osobę badaną wpływają lub nie siły nadprzyrodzone w rozumieniu teologicznym, gdyż jest to poza zakresem kompetencji klinicystów. Celem badania jest natomiast szczegółowa analiza zmian zachowania i tożsamości, sposobów radzenia sobie oraz określenie czy omawianym doświadczeniom towarzyszą objawy związane konfliktami psychologicznymi lub traumą.

Więcej informacji na stronie projektu: tutaj

Testy online

Celem badania jest analiza objawów, które mogą być związane z doświadczeniami urazowymi. Ich rozpoznanie jest bardzo ważne pod kątem diagnozy i dalszego planu leczenia.

Badanie polega na wypełnieniu czterech testów psychologicznych. Wypełnione formularze testowe i ich wyniki można wydrukować oraz przynieść na konsultację z psychologiem lub lekarzem, który przeanalizuje je wspólnie z pacjentem. Profesjonalista może na ich podstawie zalecić dalsze postępowanie, np. stwierdzić, czy wskazana jest pogłębiona diagnostyka w kierunku zaburzeń dysocjacyjnych.

W badaniu można wziąć udział ananimowo i bez rejestracji. Użytkowników zachęca się jednak do założenia swojego profilu, co umożliwi przeglądanie w dowolnym czasie historii swoich badań i drukowanie ich wyników.

Przejdź do badania w serwisie: badaniepsyche.pl