Technology from tomorrow

Outstanding Services ServicesServices

Lorem Ipsum is simply dummy of printing and typesetting and industry. Lorem Ipsum been.

Well Documented

Lorem Ipsum is simply dummy of printing and typesetting and industry. Lorem Ipsum been.

Simple To Use

Lorem Ipsum is simply dummy of printing and typesetting and industry. Lorem Ipsum been.

High Performance

Lorem Ipsum is simply dummy of printing and typesetting and industry. Lorem Ipsum been.

Technology from tomorrow

Outstanding Features FeaturesFeatures

Lorem Ipsum is simply dummy of printing and typesetting and industry. Lorem Ipsum been.

Business Growth

Many variations of at Lorem Ipsum but the majority have suffered. Lorem Ipsum the majority suffered.

Business Sustainability

Many variations of at Lorem Ipsum but the majority have suffered. Lorem Ipsum the majority suffered.

Business Performance

Many variations of at Lorem Ipsum but the majority have suffered. Lorem Ipsum the majority suffered.

Business Organization

Many variations of at Lorem Ipsum but the majority have suffered. Lorem Ipsum the majority suffered.

Dedicated Teams

Many variations of at Lorem Ipsum but the majority have suffered. Lorem Ipsum the majority suffered.

24X7 support

Many variations of at Lorem Ipsum but the majority have suffered. Lorem Ipsum the majority suffered.

PROGRAM CERTYFIKACYJNY W DIAGNOZOWANIU ZABURZEŃ ZWIĄZANYCH Z TRAUMĄ

OPIS

Zapraszamy profesjonalistów do udziału w programie certyfikacyjnym w diagnozowaniu zaburzeń związanych z traumą. Program ma na celu przekazanie wiedzy i rozwój umiejętności potrzebnych do diagnozowania zaburzeń pourazowych, a w szczególności złożonych zaburzeń dysocjacyjnych. Obecnie w Polsce istnieje duży deficyt profesjonalistów mających doświadczenie w tym obszarze i do których można kierować pacjentów dysocjacyjnych w celu przeprowadzenia rzetelnej diagnostyki. Wykaz absolwentów programu będzie dostępny na stronie traumaidysocjacja.pl i estd.org. Ukończenie programu będzie podstawą do ubiegania się o certyfikat diagnosty Europejskiego Towarzystwa Traumy i Dysocjacji (ESTD), którego zasady są obecnie opracowywane. 

Program składa się z dwóch modułów szkoleniowych (podstawowego i zaawansowanego) oraz superwizji (konsultacji procesów diagnostycznych). Każdy z modułów szkoleniowych obejmuje dwa dni szkoleniowe. 

Warunki ukończenia programu:

  • Ukończenie szkolenia podstawowego: obejmuje 20 godzin dydaktycznych i odpowiada warsztatom z diagnozy/diagnozy różnicowej zaburzeń dysocjacyjnych w oparciu o wywiad TADS-I, które były prowadzone w ostatnich latach w Polsce. Absolwenci tych warsztatów będą mieli zaliczoną tę część programu. W trakcie szkolenia podstawowego poruszane są zagadnienia, takie jak:
    • pojęcie traumy i jej skutki kliniczne, spektrum zaburzeń związanych z traumą, złożoność pojęcia dysocjacji: zjawiska, objawy i zaburzenia dysocjacyjne dysocjacja, Teoria Strukturalnej Dysocjacji Osobowości, rozpoznawanie zaburzeń dysocjacyjnych w odniesieniu do klasyfikacji psychiatrycznej; 
    • wywiad TADS-I: szczegółowe omówienie poszczególnych sekcji, rozumienie idei stojącej za każdym z pytań, typowe odpowiedzi pacjentów z różnymi zaburzeniami;
  • Ukończenie szkolenia zaawansowanego: obejmuje 20 godzin dydaktycznych i stanowi poszerzenie wiedzy w zakresie diagnozowania. W trakcie szkolenia omówione są dodatkowo narzędzia do diagnozy dzieci i młodzieżyoraz inne niż TADS-I wywiady diagnostyczne. Nacisk położony jest na rozwijające umiejętności warsztatowych.
  • 15 godzin superwizji (konsultacji klinicznych) w formie spotkań indywidualnych lub grupowych, na których omówiono przynajmniej 5 przypadków z własnej pracy diagnostycznej; konsultacje te będą organizowane w formie stacjonarnej lub online przez dr hab. Igora Pietkiewicza lub dr n.med Radosława Tomalskiego.
  • Przygotowanie dwóch opisów procesu diagnostycznego opartego na wywiadzie TADS-I z pacjentami z zaburzeniami dysocjacyjnymi lub złożonym PTSD.
  • Pozytywne zaliczenie testu wiedzy.

Aby zgłosić chęć udziału w programie certyfikacyjnym należy wypełnić formularz zgłoszeniowy w serwisie www.e-psyche.eu/wydarzenia

Inwentarz objawów dysocjacyjnych u dziecka

Child Dissociative Checklist, CDC

Inwentarz objawów dysocjacyjnych u dziecka (Child Dissociative Checklist, CDC) został stworzony z myślą o badaniu przesiewowym dzieci pod kątem objawów dysocjacyjnych na podstawie obserwacji opiekuna (Putnam, Helmers & Trickett, 1993). W kolejnych latach dokonywano modyfikacji inwentarza (Putnam & Peterson, 1994), a obecnie używana jest wersja 3.0.

Inwentarz wypełniany jest przez osobę, która zna dziecko i obserwuje jego zachowania: rodzica, opiekuna lub nauczyciela. Wypełnienie polega na określeniu prawdziwości (adekwatności) każdego stwierdzenia w odniesieniu do dziecka. Odpowiedzi udzielane są w odniesieniu do okresu ostatnich 12 miesięcy na 3-stopniowej skali Likerta:

0=nieprawdziwe
1=częściowo lub czasami prawdziwe
2=bardzo trafne/ prawdziwe

Inwentarz obejmuje 20 sformułowań, a ostateczny wynik uzyskuje się po prostym zsumowaniu punktów z każdej odpowiedzi. Punkt odcięcia dla zaburzeń dysocjacyjnych na podstawie badań w Stanach Zjednoczonych wyniósł ≥12. Inwentarz stosowany jest dla dzieci w wieku 4-14 lat.

Dzieci z rozpoznaniem DID uzyskiwały średni wynik 24,5 (SD 5,2), dzieci z rozpoznaniem innych złożonych zaburzeń dysocjacyjnych (DDNOS) 16,8 (SD 4,7), natomiast dziewczynki z nadużyciem seksualnym, ale BEZ zaburzeń dysocjacyjnych uzyskiwały średni wynik 6 (SD 5,2). Grupa kontrolna uzyskiwała średni wynik 2,3 (SD 2,3).

Inwentarz w polskim tłumaczeniu wkrótce będzie dostępny na www.traumaidysocjacja.pl w zakładce NARZĘDZIA.

LITERATURA

Putnam, F. W., Helmers, K., & Trickett, P. K. (1993). Development, reliability, and validity of a child dissociation scale. Child Abuse & Neglect, 17(6), 731-741.

Putnam, F. W., & Peterson, G. (1994). Further validation of the Child Dissociative Checklist. Dissociation: Progress in the dissociative disorders.

Wherry, J., Neil, D., & Taylor, T. (2009). Pathological Dissociation as Measured by the Child Dissociative Checklist. Journal of Child Sexual Abuse, 18(1), 93–102. doi:10.1080/10538710802584643

Zaburzenia dysocjacyjne u dzieci i młodzieży

Zaburzenia dysocjacyjne u dzieci i młodzieży prezentują wiele trudności diagnostycznych i terapeutycznych, a trudności te wydają się jeszcze większe niż u dorosłych. Problemy diagnostyczne wynikają ze słabego rozpowszechnienia wiedzy na temat tego zaburzenia, jego objawów i sposobów diagnozowania, co związane jest z nieobecnością informacji na ten temat w programach szkolenia psychoterapeutów, psychologów i psychiatrów. Niewielu klinicystów bierze pod uwagę rozpoznanie u dzieci złożonych zaburzeń dysocjacyjnych takich jak dysocjacyjne zaburzenie tożsamości (DID), choć wiadomo, że większość dorosłych z DID ma już wyraźne cechy zaburzenia w dzieciństwie. Przekłada się to na błędne rozpoznawanie u dzieci z DID np. zaburzeń afektywnych dwubiegunowych lub zaburzeń z kręgu schizofrenii. Diagnozowanie  zaburzeń dysocjacyjnych jest utrudnione również przez brak narzędzi diagnostycznych oraz ograniczony dostęp do szkoleń w tym zakresie.

Badania naukowe nad rozpoznawaniem i leczeniem zaburzeń dysocjacyjnych u dzieci są również obszarem niewystarczająco rozwiniętym. Dysponujemy głównie opisami pojedynczych przypadków lub ich serii, z których większość pochodzi z lat ’80 i ’90 XX wieku. Co ciekawe, prawie wszystkie te przypadki (93% z 255 opisanych) zostały zidentyfikowane już w trakcie trwającej terapii (Boysen, 2011).

Jednakże, kiedy w systematyczny sposób poddano badaniom przesiewowym młodzież w wieku 11-17 lat korzystającą z poradni psychiatrycznej uzyskano zupełnie inne wyniki (Sar i wsp, 2014). Wśród 176 pacjentów, którzy zgłosili się do poradni w ciągu 2 miesięcy, aż 33 osoby spełniało kryteria diagnozy złożonych zaburzeń dysocjacyjnych, w tym 12 dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości (DID). Diagnoza została postawiona na podstawie testów przesiewowych oraz ustrukturyzowanego wywiadu klinicznego SCID-D na podstawie kryteriów DSM-IV. Jednakże ze 116 pacjentów zaproszonych na pogłębione badanie ostatecznie wzięło w nim udział jedynie 73 osoby. Oznacza to, że częstość zaburzeń dysocjacyjnych w tej grupie mogła być większa, biorąc pod uwagę silną tendencję do unikania charakterystyczną dla pacjentów z zaburzeniami dysocjacyjnymi. 

Terapia złożonych zaburzeń dysocjacyjnych jest niezwykle wymagającym zadaniem, które w przypadku dzieci prezentuje dodatkowe trudności związane z zależnością od opiekunów i możliwym bieżącym nadużyciem. Poznanie ogólnych zasad psychoterapii tych zaburzeń może stanowić drogowskaz dla terapeutów, którzy pracują z dziećmi i młodzieżą z doświadczeniem traumy.  Z tego względu Komisja ds. Dzieci i Młodzieży Europejskiego Towarzystwa Traumy i Dysocjacji (European Society for Trauma and Dissociation, ESTD) przygotowała zalecenia kliniczne dotyczące diagnozy i leczenia dzieci i młodzieży z objawami i zaburzeniami dysocjacyjnymi. Zalecenia te w polskiej wersji językowej dostępne będą wkrótce w zakładce WIEDZA na stronie www.traumaidysocjacja.pl

Boysen, G. A. (2011). The scientific status of childhood dissociative identity disorder: A review of published research. Psychotherapy and psychosomatics80(6), 329-334. doi: 10.1159/000323403

Sar, V., Önder, C., Kilincaslan, A., Zoroglu, S. S., & Alyanak, B. (2014). Dissociative identity disorder among adolescents: prevalence in a university psychiatric outpatient unit. Journal of Trauma & Dissociation15(4), 402-419.

We work in partnership with all the major technology solutions

There are many variations of passages of lorem Ipsum available, but the majority